contrast2.jpgcontrast1.jpg

Spis treści

Wojciech Chorkowski ( ok. 1690-1761)

 

 

Wojciech występuje w kompleksie Rybitwy-Kozuby-Kuchary gdzie jego potomkowie pozostają do około 1830 roku.

Przed 1739 Wojciech poślubił  Domicellę z Kraśnickich herbu Rawicz. Kraśniccy w tym czasie dzierżą min. dobra Gledzianowskie (Gledzianów, Gledzianówek) koło Witoni, a więc w sąsiedniej parafii. Ślub musiał się odbyć przed rokiem 1739, ponieważ w tym roku Wojciech świadkuje na ślubie szwagra Macieja Kraśnickiego miecznika ziemi bracławskiej i Joanny z Suskich primo voto Wągrowskiej, w Żelaznej (w tym czasie należacej do Suskich) w parafii Mazew.

Jeśli chodzi o sprawy majątkowe do Wojciecha niewątpliwie należały Kuchary (zwane też potocznie Charkowskie)  i Rybitwy koło Topoli Królewskiej oraz dzierżawa części Szamowa wespół z Jankowskimi. Posiadał udziały w ojcowiźnie majątku Ralewice. W 1744 dzierżawił Wolę Pierową (gm. Ostrowy)

Pełnił urząd miecznika chełmińskiego, więc musiał posiadać jakieś dobra w dawnej ziemi chełmińskiej. Jest wymieniany jako członek Kampanii Pospolitego Ruszenia z woj. łęczyckiego wg. spisu z 1733 roku.

W 1740 świadkuje na ślubie Józefa Grabowskiego regenta łęczyckiego z Katarzyną Szamowską z Witaliszewic, córką Antoniego. Czy Wojciecha łączyły go jakieś bliższe koligacje rodzinne z Szamowskimi, nie ustaliłem.

W 1749 w grodzie łęczyckim Wojciech oblatuje dokument w którym przedstawia się dzierżawcą Nędzerzewa oraz Rybitw po Łętkowskich. W 1759 w Kucharach w obecności wdowy Franciszki ze Słubickich 1-voto Kleniewskiej 2-voto żony Szymona Grabowskiego, oraz jej syna Józefa Kleniewskiego z jednej strony i Wojciecha Charkowskiego z drugiej następuje potwierdzenie umowy dzierżawy dóbr części Szamów oraz przelania  pewnych sum na  Katarzynę i Felicjanne panny z 1 małżeństwa oraz Józefa z drugiego. Następnie Charkowski jako posesor Szamowa zobowiązuje się sukcesorom przelać prowizję: 1 tys Słubickiej (ultimo voto Grabowskiej) oraz jej synowi Józefowi oraz pannom Kleniewskim jako posag z dóbr matczynych.

W tym samym roku Wojciech Charkowski potwierdza umowe dzierżawy zawartej w Kucharach oraz zobowiązuje się do wypłacenie pewnych sum Jadwidze (z Szamowskich) Magnuskiej oraz łowickiemu konwektowi Zakonu Św.  Franciszka. (obecnie Klasztor Sióstr Bernardynek)  

W 1744 roku jako wuj panny młodej, jest świadkiem na ślubie Jerzego Kossobudzkiego posesora części Kołomii i Agnieszki Łętkowskiej córki Franciszka. Wojciech spłaca pewne sumy zapisane na dobrach Kuchary i Rybitwy córkom Kossobudzkich: Zofii i Mariannie.

W 1759 roku Wojciech występuje jako świadek na ślubie Maksymiljana Rogoyskiego, cześnika winnickiego z bratanicą Elżbietą Chorkowską– córką Stanisława.

W styczniu 1761 roku podpisuje się na dokumencie dt. wymiany poddanych z dzierżawionego Szamowa z poddanymi z Osędowic które w tym czasie dierżawił Antoni Zawisza łowczy łęczycki. Niedługo po tym w lutym 1761 r. Wojciech zmarł w majątku Ralewice – należących do brata Stanisława. Bezdzietny. Został pochowany w grobowcu przy ołtarzu Najświętszej Marii Panny w kościele w Zadzimiu.

Jego żona Domicella z Kraśnickich zmarła  rok później w 1762 roku w Kucharach.

Wojciech po swej bezpotomnej śmierci prawa do dóbr Kuchary i Rybitwy przekazał na rzecz bratanka Mateusza, (syna Stanisława). Udziały w dobrach Ralewice, otrzymał  bratanek Aleksy, syn z trzeciej żony Stanisława i Jadwigi Korzenickiej.

 

Joomla templates by a4joomla